چشمتان به چشم بی فروغ ماست

پای این بشر اگر به آسمان رسد

روزگارتان چو روزگار ما سیاه ست

باورت نمیشود که در زمین

هرکجا به هر که میرسی

خنجری میان مشت خود نهفته است!

ای ستاره، ما سلاممان بهانه است

عشقمان دروغ جاودانه است!

در زمین زبان حق برده اند

حق زبان تازیانه است!

ای ستاره ای ستاره غریب

ما اگر زخاطر خدا نرفته ایم

پس چرا به داد ما نمیرسد خدا؟

ما صدای گریه مان به آسمان رسید

ازخدا چرا صدا نمیرسد؟

بگو کیست بجز آن خدای مهربان که شما را در شب و روز محافظت می کند؟
                            

                  بلی این مردم از یاد خدای خود اعراض میکنند....
                                  

                                                                        انبیا 42

         تنها مخلوقی است

                             که نمی خواهد

                                           همان باشد که هست.......

من از این اندوهگین نمی شوم که مردم مرا چنان که هستم نمی شناسند بلکه از آن غمگینم که من مردم را چنان که باید و شاید نمی شناسم..

چه ساده و راحت دوست داشتن زمینی مان که با تمام وجود بود را با ادعای معرفت و دلایل بی دلیل کنار میگذاریم ..حتما شما هم تجربه کردید که چقدر ناپایدار است این عشق زمینی .. دیگه میخوام فقط یه دوست داشته باشم که دوست داشتنش تمومی نداره حتی پس از مرگ

                                عاشقتم خدا

                                                                                دکتر شریعتی

وامروز این دوست داشتن زیبا و در عین حال همراه با سختی را از من دریغ کردند به خاطر تمام آدمهایی که باعث بدبینی بقیه شدند آدمهایی که نفهمیدند چرا و به چه دلیل پا به عرصه وجود گذاشتند...

ولی من این دوست داشتن زیبا را همچنان دوست میدارم. دوست داشتنی که میخواستم با آن به اوج برسم اوجی فراتر از دنیای خیالی و رنگی آدمها...اما باید ساخت و خوشحالم که در دنیای آدمیان کسی را با مام وجود دوست دارم که هیچکس نمیتواند از من دریغش کند و همه چیز برای رسیدن به اوست و با تمام وجود میپرستمش و از او برای خودم و دوست داشتن زمینیم طلب عاقبت بخیر دارم و

       امیدوارم با حمایتش همیشه شاد باشد این دوست داشتن پاک و هر چند کوتاهم

دلم برای کسی تنگ است
 که آفتاب صداقت را
به میهمانی گلهای باغ می آورد
و گیسوان بلندش را به بادها می داد
و دستهای سپیدش را به آب می بخشید
دلم برای کسی تنگ است
 که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
 وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است
 که همچو کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی را نثار من می کرد
 دلم برای کسی تنگ است
که تا شمال ترین شمال
 و در جنوب ترین جنوب
 همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت
که بود با من و
یوسته نیز بی من بود
و کار من ز فراقش فغان و شیون بود
 کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
 کسی ....

          دگر کافی ست 
                                           

                                                               حمید مصدق

دیگر زمان زمانه مجنون نیست
فرهاد
 در بیستون مراد نمی جوید
زیرا بر آستانه خسرو
بی تیشه ای به دست کنون سر سپرده است
 در تلخی تداوم و تکرار لحظه ها
 آن شور عشق
عشق به شیرین را
از یاد برده است
تنهاست گردباد بیابان
 تنهاست ....

                                                  حمید مصدق

داشت یادم میرفت که

              خدایی در این نزدیکیست

                                       یا علی

لب دریا نسیم و آب و آهنگ
شکسته ناله های موج بر سنگ
مگر دریا دلی داند که ما را
 چه توفان هاست دراین سینه تنگ
 تب و تابی است در موسیقی آب
 کجا پنهان شده است این روح بی تاب ؟
فرازش شوق هستی شور پرواز
فرودش غم سکوتش مرگ و مرداب
من و دریا دو همراه نخفته
 همه شب گفت دریا قصه با ماه
 دریغا حرف من حرف نگفته ....

                                                 فریدون

علی(ع)  هم در تنهایی شب های کوفه و هم در بزرگی بی همتا بود . فقط  زمزمه ی یا علی (ع) کافی نیست باید علی را شناخت تا عظمت وجودش را درک کرد.

علی یارتون

خدا گنجی مجهول بود  که در ویرانه ی بی انتهای غیب مخفی شده بود.

                                                                       علی شریعتی

در ماه خالق، شبهای تنهایی با خالق نزدیک است...اگر تا الان هم به حضورش نرسیدی تا دیر نشده و خودش می خواد و می گه بری جلو و ازش بخوای... پس فرصت را از دست نده و عجله کن که تا سال دیگه معلوم نیست روی زمین قدم  می زنی یا زیر زمین دست و پا... ازش خودش و بعد خود واقعیت را بخواه چون وجودت اینقدر ارزشمند که به تنهایی نه تنها حسش نمی کنی که هدرش می دی ...بین این دعاهات یادی هم از ما کن..

التماس دعا

یا علی

به نام خدایی که هر زبانی در توصیفش کم میاره

دنیا اینقدر رنگی شده برای آدما که دیگه برا توجیه نبود خالقشون دارن تلاش می کنن آخه این درسته ..این دنیا دیگه دنیا نیست شیطان مجسم وقتی نتونی خوب ببنیش ..نمی خوام ادعا کنم که خودم آخره خدا پرستیم منم یه جاهایی بد کم آوردم تو این دنیای رنگی ...وقتی می شینم فکر می کنم می بینم  چرا آدما باید قدرتمندترین و مهربونترینی را که می شناسن از یاد ببرن و دست گداییشونو برا هر کس و ناکس دراز کنن گریم می گیره خدایی که اگه ازش بخوای و مصلحتت باشه هیچ وقت دست رد به سینت نمی زنه و تازه نه غرورتو می شکنه و نه منتی سرت می ذاره به خاطر چیزایی که بهت می ده اما در عوض ما چی .. ما براش چیکار می کنیم زورمون  میاد حتی ازش تشکر کنیم آخه این درستشه؟؟!!!!!خدا نکنه گذره کسی برا بیماری به بیمارستان بیفته ..بزرگترین لطفی که خدا می تونه به کسی کرده باشه سلامتیه بد نیست قدردانش باشیم..در پیچ وخم  افکار پریشونمون گم میشیم و عین خیالمونم نیست  که کجاییم و چه کار می کنیم و آخر این وجودمونو به کجا می کشیم البته اگه کجا را بشناسیم و به اشتباه به ناکجا نبریمش..

حق یارتون

به نام خدا

نمی دونم از کجا باید شروع کرد و از کجا باید نوشت، حرف نگفته زیاد و درد دل بیشتر.. هرچی بیشتر فکر می کنم به خدا و به آفریده هاش بیشتر گم می شم و بیشتر می خوام فکر کنم اما حتی نمی دونم از کجای افکارم باید شروع کنم..گاهی با خدا پیش می ری گاهی با نفست .. اما کاش بیشتر با خدا قدم برداریم چون اول و آخر اونه که باهامون می مونه اگه از یاد خدا غافل بشی بیشتر نفس تو را با خودش می کشه اینقدر می بردت تا به نهایت لجن برسی اما تویی که باید بجنگی، آره تو... زندگی خیلی پیچیده است یه روز باید جوابگوی تک تک لحظاتت و هر نفسی که کشیدی باشی می فهمی یعنی می دونی چه فاجعه ای اون روز وقتی کسی نباشه به دادت برسه برای یه زندگی فانی حاضری  یه زندگی ابدی که می تونه بهترین باشه و از همه مهمتر رضایت خالقت را از دست بدی..... مخاطب خودمم هستم نه فقط تو..امیدوارم خدا کمک کنه تا لحظه ی از یادش غافل نشیم...وقتی فکر می نم می بینم کم گناه به درگاهش مرتکب نشدم..امید دارم به رحمتش که از من بگذره.. نگرانم برای عزیزانم که می بینم چطور دارن تسلیم نفسشون می شن اما نمی تونم کمکشون کنم..تو باشی چه کار می کنی که هم از تو نرنجه هم بیراهه نره؟!!! امیدوارم خالق عزیزمون در همه حال یار همه ی ما باشه هرچند ماییم که داریم به خودمون ظلم می کنیم....

در کوچه پس کوچه های تاریکی که بین ستارگان در شب پدید آمده برای رسیدن به ماه گم شده ام و اگر تمامی راهها هم برایم روشن کنند نه تنها از دیدار ماه که از دیدار ستارگان هم محروم می شوم، پس خودم باید مسیرم را پیدا کنم تا در نشده و همه چیز بر همه کس معلوم نشده...

یا علی

بگذار سر به سينه ي من تا كه بشنوي

آهنگ اشتياق دلي درد مند را

شايد كه بيش از اين نپسندي به كار عشق

آزار اين رميده ي سر در كمند را

بگذار سر به سينه ي من تا بگويمت

اندوه چيست، عشق كدامست، غم كجاست

بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان

عمريست در هواي تو از آشيان جداست

زیباترین واژه ی هستی روزت مبارک.

                                                                                                    د کتر شریعتی

و خداوند زنده ی جاوید بود  که در کویر بی پایان عدم "تنها نفس می کشید". دوست داشت چشمی ببیندش، دوست داشت دلی بشناسدش ودر خانه ای گرم از عشق، روشن از آشنایی، استوار از ایمان و پاک از خلوص خانه گیرد.

و خدا آفریدگار بود و دوست داشت بیافریند.................

                                                                          دکتر شریعتی

    

آن را که جفا جوست نمی باید خواست
سنگین دل و بد خوست نمی باید خواست
 مارا ز تو غیر از توتمنایی نیست
از دوست به جز دوست نمی باید خواست 
                                    

                                           معیری

ای کاش فدک این همه اسرار نداشت.

ای کاش مدینه در و دیوار نداشت..

فریاد دل محسن زهرا این است  ...

       ای کاش در سوخته مسمار نداشت.

                 شهادت فاطمه زهرا تسلیت باد.

                                  مصدق

گاهی چو آب هستم و گاهی چو آتشم
 از این دوگانگی ست که بس درد می کشم

                                             مصدق

 ما دو تن مغرور
 هر دو از هم دور
 وای در من تاب دوری نیست 
 ای خیالت خاطر من را نوازشبار
بیش از این در من صبوری نیست
 بی تو من تنهای تنهایم
من به دیدار تو می ایم

                        مصدق

                        ....و عشق واژه ایست که خداوند آن را آفرید....

                      حمید مصدق

  

   آن روز با تو بودم
    امروز بی توام
     آن روز که با تو بودم
      بی تو بودم
       امروز که بی توام با توام

                         حمید مصدق

روزها گذشت و گنجشك با خدا هیچ نگفت. فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت : " می آید. من تنها گوشی هستم كه غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام كه دردهایش را در خود نگه می دارد. " و سرانجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند ، گنجشك هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : " با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست ! " گنجشك گفت : " لانه كوچكی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سر پناه بی كسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این توفان بی موقع چه بود ؟ چه می خواستی از لانه محقرم،‌ كجای دنیا را گرفته بود ؟ " و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست. سكوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند.خدا گفت : " ماری در راه لانه ات بود. خواب بودی. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند. آنگاه تو از كمین مار پر گشودی. " گنجشك خیره در خدایی خدا مانده بود. خدا گفت : " و چه بسیار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی..." اشك در دیدگان گنجشك نشسته بود. ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت. های های گریه هایش ملكوت خدا را پر كرد...!

در پیش چشم دنیا
 دوران عمر ما
 یک قطره دربرابر اقیانوس
 درچشمهای آن همه خورشید کهکشان
عمر جهانیان
 کم سو تر از حقارت یک فانوس
 افسوس
 

                    حمید مصدق

 من تمنا کردم
 که تو با من باشی
 تو به من گفتی
 هرگز هرگز
پاسخی سخت و درشت
و مراغصه این هرگز کشت

                                  مصدق